malayalam poem

കസ്തൂരിമാൻ

“ഏകനായ് നില്ക്കുമീ പുൽമേടയിൽ
എൻ നെഞ്ചകം നീറും വ്യഥകളോടെ
പ്രാണസഖിയെന്നോട് നീരസം പൂണ്ട് 
മാറിനില്ക്കുന്നിതാ ഒരു കല്ലേറു ദൂരം.

സ്നേഹസമ്മാനമായ് കസ്തൂരി നല്കിടാം
എന്നോതിയയെന്നോട് ഇന്നവൾക്കെന്തോ
പരിഭവം കൂട്ടായ് നിൽപ്പൂ ഭവതിക്ക്,
ഞാനോ അക്ഷമനായ് മാറി നിൽപ്പൂ.

വിഹായുസ്സ് നിറയും സുഗന്ധം പരത്തും
പൊഴിച്ചിടും നിത്യവും തൻ മേനി കസ്തൂരി-
യാണെന്ന് ഇന്നവൾക്കറിയില്ലപ്പോലും
അവൾതൻ പ്രജ്ഞയ്ക്ക് മങ്ങലേറ്റു.

നിറമിഴികളായ് ചാരത്തണഞ്ഞിതാ നിൽപ്പൂ
കേഴുന്നുവല്ലോയിതിനുത്തരം തനയൻ
ചൊല്ലി തരും നല്ലച്ഛൻ്റെ വാക്കുകൾ
വ്യഗ്രത പൂണ്ട് ഞാൻ കാതോർക്കയായ്.

ഗ്രഹിച്ചുവോ, നൽമൊഴികളെൻ അച്ഛനിൽനിന്ന്
നിത്യപ്രയത്നം ഫലവത്തായ് ഭവിച്ചിടും
തൻ വിയർപ്പിനാൽ ഫലം നേടിയെടുക്കണം
കസ്തൂരി തൻ മണം നിറയ്ക്കണം ഭൂവിലും.

മാനത്തെ കാർമേഘം നീങ്ങുന്നുവല്ലോ
പൊൻപ്രഭ തൂകി പുലരിയും വന്നു
അറിഞ്ഞിടും തൻ സ്നേഹം കസ്തൂരിയായ്
പൊഴിച്ചിടുമെൻ ദേഹം പ്രിയസഖിയ്ക്കായ്.

സ്നേഹസുഗന്ധം പരന്നു പുൽമേട്ടിൽ
ആലിംഗനം ചെയ്തു പുഞ്ചിരിയാലേ
പിരിയില്ലൊരിക്കലുമെൻ പ്രാണനാഥനെ
അത്രമേൽ പ്രണയിച്ചിരുന്നു നിൻ സൗന്ദര്യം.”

ജോസഫ് ജെന്നിംഗ്സ് എം.എം.

കസ്തൂരിമാൻ
4 (80%) 1 vote

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.